Pas ’s avonds, thuis op de bank, viel het kwartje.
“Het was wel leuk,” zei ze.
“Maar toch ook weer niet want mijn rug doet pijn en m’n hoofd is te druk.
En dat heb ik eigenlijk de hele dag genegeerd.”

Die woorden bleven bij me hangen.

Want dit gebeurt vaker dan we denken.
Dat we voelen dat iets ons niet goed doet, en toch doorgaan.
Omdat het gezellig is. Omdat het logisch is. Omdat we niemand willen teleurstellen. 

En dan rijst de vraag die hier onder ligt:
naar welk geluid luisteren we eigenlijk?

We zijn goed geworden in luisteren naar de buitenwereld.
Naar wat gevraagd wordt.
Naar wat anderen nodig hebben.
Naar wat logisch, gezellig of behulpzaam lijkt.

Maar luisteren we ook ‘naar binnen’?

Luisteren naar innerlijke wijsheid

In de Benedictijnse traditie bestaat een oud beeld dat verrassend actueel is:
luisteren met de oren van je hart.

Het verwijst naar een manier van luisteren die verder gaat dan horen alleen.
Een luisteren dat openstaat voor wat van buiten tot je komt,
en tegelijk afgestemd blijft op wat van binnen klinkt.

Luisterbereidheid gaat dus niet alleen over jezelf.
Het gaat ook over openstaan voor je omgeving. Voor inspiratie, feedback en correctie,
voor het appèl van anderen en van het grotere geheel.

Luisteren is altijd relationeel.

Wat nodig is – en wat jij kunt dragen

Maar — en dat is een belangrijk onderscheid —
wat anderen van je vragen,
is niet automatisch wat jij kunt of moet doen.

Wat nodig is in een situatie,
hoeft niet altijd door jou gedaan te worden.
Niet jij alleen.
Niet nu.
Niet ten koste van jezelf.

Daar ontstaat het spanningsveld.

Niet tussen jou en de ander,
maar tussen horen en beamen.

We halen die twee vaak door elkaar.
Zeker wie zorgzaam is, betrokken en loyaal,
neemt wat nodig is al snel op zichzelf.

Maar luisterbereidheid betekent niet:

• alles op je nemen
• alles oplossen
• altijd beschikbaar zijn

Het betekent: het appèl serieus nemen zonder jezelf te verliezen.

En je luistert tegelijk naar wat van binnen klinkt:

• je lichaam
• je hart
• je geweten
• je draagkracht

Tussen die twee ontstaat de vraag:
kan ik hier innerlijk ja op zeggen?

Niet: heb ik hier eigenlijk wel zin in?
Maar: kan ik en wil ik hierin meegaan, in vrijheid, kan en wil ik het beamen als een passende respons
voor mij, voor de ander en voor het geheel?

Soms betekent dat: ja zeggen,
ook als het niet je voorkeur heeft.

Soms betekent het: nee zeggen,
ook als dat ongemakkelijk is.

En soms betekent het: erkennen dat iets nodig is,
maar dat jij niet degene bent die het moet doen,
of niet op dit moment.

Luisterbereidheid is dan geen plicht,
maar innerlijke instemming.
Geen moeten,
maar een respons die van binnen klopt.

Eerdere deelnemers verwoorden dat bijvoorbeeld zo:

• “De woorden die ik hier kreeg, gaven taal aan wat ik innerlijk al wist.”
• “Ik ben milder geworden voor mezelf en dat werkt door in mijn relaties.”
• “De rust bleef niet in het klooster, maar ging met me mee naar huis.”
• “Ik blijf geraakt door wat er om me heen gebeurt, maar word er minder in meegezogen”.

Het zijn geen spectaculaire veranderingen.
Maar het zijn wel verschuivingen die maken
dat je niet steeds over je eigen grens gaat,
en tegelijk betrokken blijft op de ander.

Luisteren oefenen in het dagelijks leven

Anne ontdekte dat ze die dag niet hoefde te leren om meer tempo te maken.
Maar om eerder te luisteren.

Niet naar iedereen tegelijk.
Maar naar dat ene, stille geluid
dat haar lichaam al lang liet horen.

Misschien herken jij dat ook.
Dat je te laat merkt dat iets te veel was.
Dat je pas achteraf voelt wat het met je deed.

Dan is de uitnodiging niet om jezelf te veroordelen,
maar om je luisterbereidheid te oefenen.

Niet alleen: wat verwachten anderen van mij?
En ook niet alleen: wat wil ik zelf?

Maar:
wat vraagt deze situatie —
en wat kan ik daarin beantwoorden
op een manier die ik innerlijk kan beamen?

Luisteren met de oren van je hart
is geen techniek en geen truc.
Het is een houding die je kunt oefenen,
in kleine stappen, midden in het dagelijks leven.

Luisteren met aandacht en grenzen

In Ankerpunten van rust – kloosterwijsheid voor het leven van alledag
staan we in een tijdsbestek van vijf weken stil bij thema’s als deze.
In een kleine groep, met twee dagen in Klooster Nieuw Sion
en twee online ontmoetingen tussendoor,
oefenen we in luisteren:

• naar het leven
• naar je lichaam
• naar wat jou werkelijk goed doet

Niet om perfecte antwoorden te vinden,
maar om rust te laten wortelen
en om respons te geven op een manier die klopt
voor jou, voor de ander en voor het geheel.

→ Lees HIER meer over Ankerpunten van rust – kloosterwijsheid voor het leven van alledag